Przedawnienie karalności
Oskarżyciel publiczny zarzucił Krystynie M. - dyrektorowi banku, Mirosławowi W. - prezesowi zarządu banku, Adamowi G. - członkowi zarządu banku i Wacławie P. - naczelniczce wydziału kredytów że nie dopełnili swych obowiązków i uruchomili kilka kredytów bez wcześniejszego ich zabezpieczenia, w wyniku czego przyczynili się do powstania znacznej szkody.
Przy obowiązywaniu poprzedniej regulacji kodeksu karnego zarzucone oskarżonym czyny uległyby przedawnieniu w 2006 roku co powodowałoby konieczność umorzenia postępowania. W niniejszej sprawie obrońca Wacławy P. wystąpił do sądu o umorzenie postępowania wskazując na niezgodność kwestionowanego przepisu z Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz Międzynarodowym Paktem Praw Obywatelskich i Politycznych.
Trybunał Konstytucyjny zauważył, że zakaz działania prawa wstecz w zakresie wymierzania kary surowszej od tej, którą można było wymierzyć w czasie popełniania czynu zabronionego nie jest wyraźnie zamieszczony w konstytucji, ale można go wyprowadzić z jej treści.
Zdaniem Trybunału instytucja przedawnienia tworzy ramy czasowe dla orzecznictwa sądowego, a nie przesłankę materialnoprawną orzekania o winie i karze. Dopóki czyn zarzucany nie przedawnił się, sąd orzeka w ramach swych kompetencji. Ustawodawca może wydłużyć okres przedawnienia zarzucanego czynu, ale jego osądzenie będzie możliwe pod warunkiem, że karalność takiego czynu nie przedawniła się na gruncie dotychczasowych przepisów. Nie jest więc dopuszczalne przywrócenie karalności czynu już przedawnionego.
